یکشنبه, ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۰
»   تحلیل, سیاسی, یادداشت  »   ضرورت ارزیابی جدی طرحهای انتقال آب بین حوزه ­ای
626 views
۱۵ خرداد ۱۳۹۵ , ساعت ۱۰:۵۸

ضرورت ارزیابی جدی طرحهای انتقال آب بین حوزه ­ای

هر گاه مشکلی در محیط زیست ما ایجاد می­شود بلافاصله تمام توجهات به سازمان محیط زیست معطوف می­گردد. اما آیا واقعا مسئولیت حفاظت از محیط زیست، تنها متوجه این سازمان است؟

کلمات کلیدی:اکوسیستم،طرح انتقال آب،رودخانه ها،بحران کم آبی

چندی است که طرحهای انتقال آب بین حوزه­ای به عنوان راهکاری فنی، برای پر کردن خلاء ناشی از کم آبی در کشور به طور ویژه مورد توجه قرار گرفته است. راهکاری که در قالب پروژه های بزرگ و با صرف هزینه­های بسیار، توان فناورانه­ی شرکتهای مجری را به رخ می­کشد؛ می­تواند تبعات ناگواری را با خود به همراه بیاورد که رهایی از آن بسیار دشوار خواهد بود. روشی که در حقیقت باید آخرین راه حل موجود برای حل مسأله کم آبی باشد ظاهرا بیش از راهکارهای دیگر اهمیت یافته است!

مدیریت منابع آب در کشوری مانند ایران، هم از جهت تأمین نیازهای آبی مردم و هم از جهت حفظ محیط زیست مسأله­ی بسیار حساسی است، امروز به عنوان توسعه­ ی پایدار، موضوع بسیاری از کنفرانسهای داخلی و بین­ المللی است؛ نشان از اهمیت ایجاد تعادل میان خواسته­ های بشر و نیازهای محیط زیست و در واقع مدیریت بهینه منابع زیستی دارد. این واقعیت که افزایش جمعیت و گوناگونی نیازهای مربوط به آن، تأمین آب را دشوار کرده و فشارهای زیادی را بر دولت وارد می­ آورد؛ قابل انکار نیست ولی موضوعی که مسأله­ی کم­ آبی را به بحران مبدل می­کند ایده­ های نسنجیده ­ای است که پس از گذشت مدتی از اجرای آنها صدمات و خسارات ناشی از آن آشکار خواهد شد.

انتقال آب از حوزه­ای به حوزه­ی دیگر می­تواند تبعاتی چون خشکیدن دریاچه­ ها و تالابها، شور شدن آبهای زیرزمینی و کاهش کیفیت زمینهای کشاورزی مرتبط با آن، نابودی اکوسیستم اولیه، افزایش مهاجرت و در یک کلام نابودی حوزه­ ی مبدأ را در پی داشته باشد. جایی که آب نباشد آبادانی نیست،اگر آب را از منطقه ­ا ی بگیریم زندگی را در آن منطقه خشکانده­ ایم. به نظر می­رسد در کشوری مانند ایران که خشکسالی پدیده­ ی ماهوی آن است؛ انتقال آب از منطقه­ای به منطقه ­ی دیگر عاملی در راستای انتشار مشکل کم­ آبی باشد نه حل آن. این در حالی است که هزینه­ های بسیار زیادی نیز باید برای چنین انتقالی، آن هم در سرزمین پهناوری چون ایران، صرف شود.

بنابراین لازم است قبل از به خطر انداختن امنیت زیست­ محیطی یک منطقه (حوزه مبدأ)، به فکر اصلاح الگوی مصرف آب، اصلاح الگوی کشت و جلوگیری از هدررفت آب از طریق کنترل سیلابها (در حوزه مقصد) بود. نیازی نیست در محلی که بنیادهای لازم برای توسعه­ ی کشاورزی وجود ندارد به فکر افزایش تولید محصول بود و برای این افزایش تولید به دخل و تصرف در طبیعت، نادیده گرفتن حقابه­ ی رودخانه ­ها، تغییر مسیر رودها، احداث سد و … مبادرت ورزید. توسعه­ی یک منطقه باید با در نظر گرفتن توانهای محیطی و ظرفیت خود آن منطقه صورت گیرد و نه با دستبرد زدن به طبیعت!

زهرا جوادی تحلیل گر مسائل محیط زیست

 

مطالب مرتبط تحلیل  , سیاسی  , یادداشت

درابتدای شیوع ویروس منحوس کرونا درجهان وایران رفتارهای غیرعاقلانه ای از عده ای دیده شد که توسط علمای دینی ردشد و این افرادرا نه افراددیندار که افراد احمقی دانستند که برای مطرح شدن خوداز حربه دین می خواهنداستفاده کنند که...
مشکل اشتغال یا درواقع در ایران را شاید بتوان یکی از مشکلاتی دانست که خودباعث بسیاری از مشکلات دیگر ازجمله، اعتیاد، فقر، طلاق، خیانت، سرقت، افزایش سن ازدواج وبسیاری دیگر از آسیب های اجتماعی شده است.در واقع شاید بتوان با...
چند مدت پیش مستندی می دیدم که در رابطه با دانشگاه رفتن در آلمان بود. در این مستند گفته شد که یک فرد تا قبل از دیپلم گرفتن سه بار هدایت می شود تا رشته مورد نظرش را انتخاب کند،دررشته...
به گزارش اثرآنلاین و به نقل از شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ علیرضا شاه حسینی کارشناس ارشد مدیریت اجرایی و پژوهشگر تاریخ و فرهنگ نواحی شمال ایران، در یادداشت اختصاصی "تیتریک"، به مناسبت یکصدمین سالگرد شهادت دکتر ابراهیم حشمت طالقانی...
    عنوان اسلایدر
  • اقتصادی

  • آخرین خبرها